Piątek, Dziś jest 26-04-2019, Imieniny obchodzą Artemon, Klaudiusz, Klet
Do końca roku pozostało: 250 dni

Logowanie do konta

Nazwa użytkownika *
Hasło *
Zapamiętaj mnie

Stwórz konto

Pola oznaczone gwiazdką (*) są wymagane.
Imię *
Nazwa użytkownika *
Hasło *
Zweryfikuj hasło *
Email *
Zweryfikuj email *
wielkanoc

Nr 176 listopad 2018

Nr 176 listopad 2018
Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Ojcem, w świetle prawa, można zostać na trzy sposoby: jako skutek domniemania ojcostwa, poprzez ustalenie ojcostwa lub uznanie ojcostwa. Jeśli dziecko urodziło się w czasie trwania małżeństwa albo przed upływem 300 dni od jego ustania lub unieważnienia, domniemywa się, że dziecko pochodzi od męża matki. Ta zasada wywodzi się jeszcze z regulacji prawnych w starożytnym Rzymie, w myśl łacińskiej zasady mater semper certa est, pater quem nuptiae demonstrant, czyli matka jest zawsze pewna, a ojcem jest ten, kogo wskazuje małżeństwo.

Jeśli jednak para nie zawarła związku małżeńskiego, ojciec ma prawo dobrowolnie uznać dziecko poprzez złożenie oświadczenia, że pochodzi ono od niego. Uznanie dziecka jest aktem dobrowolnym – nikt nie może zmusić ojca do złożenia takiego oświadczenia woli. Jest to więc niezwykle doniosła instytucja, gdyż dobrowolne uznanie dziecka wskazuje na to, że mężczyzna, który je począł, z własnej woli chce, aby przysługiwała mu władza rodzicielska, co wskazuje, iż przyszłości należycie będzie wypełniał obowiązki związane z ojcostwem.

Uznanie może nastąpić tylko w sytuacji, gdy ojcostwo dziecka nie zostało ustalone w jeden z dwóch pozostałych sposobów. Oznacza to, że zarówno gdy dziecko urodziło się w małżeństwie, jak i wtedy, gdy sąd ustalił, kto jest ojcem, dokonane uznanie nie wywoła żadnego skutku, nawet jeśli będzie próbował dokonać tego biologiczny ojciec. Jakie warunki muszą być spełnione, aby doszło do uznania?

PROCEDURA ZWIĄZANA Z UZNANIEM OJCOSTWA

Uznanie dziecka jest aktem formalnym, co oznacza, że wywiera skutek w postaci przyznania mężczyźnie ojcostwa jedynie wtedy, gdy zostanie dokonane w określony sposób i z zachowaniem określonych warunków. Warunki te przedstawiają się następująco:

- Oświadczenie o uznaniu może złożyć ojciec dziecka jedynie osobiście. Oznacza to, że musi to być akt woli pochodzący od tego mężczyzny i wyrażony tylko i wyłącznie przez niego samego. Jeżeli zatem ojciec dziecka nie ma zdolności do czynności prawnych (a uznanie jest czynnością prawną), nie może dokonać uznania – np. osoba, która nie ukończyła 13 lat, lub osoba ubezwłasnowolniona całkowicie z powodu choroby psychicznej. Gdy ojcem dziecka jest mężczyzna, który ukończył 13 lat, ale nie jest jeszcze pełnoletni (nie ma 18 lat), może samodzielnie uznać dziecko, jednakże rodzic (jego przedstawiciel ustawowy) musi wyrazić na to zgodę. Zgoda ta może zostać wyrażona jedynie przed aktem uznania albo równocześnie z nim, dokonanie natomiast uznania bez takiej zgody jest nieważne. Z kolei osoba, która ukończyła 16 lat, lecz nie jest jeszcze pełnoletnia, może złożyć oświadczenie o uznaniu dziecka, ale tylko przed sądem opiekuńczym.

- Oświadczenie o uznaniu musi być złożone przed właściwym organem. Składa się je przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego (w Belgii w urzędzie gminy), przed sądem opiekuńczym lub przed konsulem, jeśli przynajmniej jeden z rodziców ma polskie obywatelstwo.

- Uznanie dziecka jest ważne tylko wtedy, gdy zostanie na nie wyrażona zgoda przez odpowiednie osoby:

  • jeżeli ma zostać uznane dziecko małoletnie (czyli takie, które nie ukończyło 18 lat), zgodę wyraża matka; jeśli jednak matka nie żyje lub skontaktowanie się z nią jest niemożliwe albo jeśli nie przysługuje jej władza rodzicielska, zgodę musi wyrazić przedstawiciel ustawowy dziecka (opiekun wyznaczony przez sąd), najczęściej babcia lub ktoś inny z rodziny;
  • jeżeli uznanie dotyczy dziecka poczętego, zgodę na uznanie musi wyrazić matka.

Zgoda taka powinna być wyrażona przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego lub przed sądem opiekuńczym albo konsulem (jeśli osoba, której zgoda jest potrzebna, przebywa za granicą). Zgoda może być również wyrażona w formie pisemnej z podpisem urzędowo poświadczonym (forma ta ma na celu zaświadczenie, że podpis pod dokumentem jest własnoręczny; zaświadczenia takiego dokonuje zazwyczaj notariusz).

SKUTKI PRAWNE UZNANIA DZIECKA

Uznanie dziecka wywołuje skutki w sferze osobistej dziecka oraz mężczyzny, który je uznał, a także w sferze majątkowej dziecka i mężczyzny, a często także matki. Konsekwencją uznania jest przede wszystkim fakt ustalenia ojcostwa. Od momentu uznania dziecko ma obydwoje rodziców. Dalsze skutki są następujące:

  • ojciec zyskuje władzę rodzicielską nad uznanym dzieckiem,
  • od chwili uznania dziecko nosi nazwisko wskazane w zgodnych oświadczeniach rodziców, składanych jednocześnie z tymi, które są niezbędne do dokonania uznania. Jeżeli rodzice nie złożyli zgodnych oświadczeń w sprawie nazwiska dziecka, nosi ono nazwisko składające się z nazwiska matki i dołączonego do niego nazwiska ojca. Do zmiany nazwiska dziecka, które w chwili uznania już ukończyło 13 lat, jest potrzebna jego zgoda (w Belgii jest to 12 lat),
  • od chwili uznania dziecko nabywa prawo do dziedziczenia ustawowego po ojcu (czyli w sytuacji, gdy ojciec nie sporządził testamentu), a także przysługuje mu prawo do zachowku (jeżeli ojciec testament sporządził, lecz dziecko albo na mocy testamentu nie otrzymuje nic lub część majątku mniejszą niż mu się należy),
  • jeżeli nastąpiło uznanie dziecka poczętego, matka może żądać jeszcze przed jego urodzeniem się, aby ojciec wyłożył odpowiednią sumę na utrzymanie jej oraz dziecka przez 3 miesiące od urodzenia. W przypadku uznania dziecka już urodzonego, które nie ukończyło jeszcze 3 lat, matka może żądać pokrycia przez ojca wydatków związanych z ciążą i porodem oraz kosztów związanych z utrzymaniem jej przez 3 miesiące po porodzie. Poza tym może żądać pokrycia innych koniecznych wydatków lub strat, które poniosła na skutek ciąży i porodu – np. kosztów długotrwałego leczenia po porodzie, niezbędnego do regeneracji organizmu, albo sprzedaży poniżej wartości określonych przedmiotów, by pokryć wydatki związane z ciążą i porodem,
  • wskutek uznania na ojcu spoczywa obowiązek alimentacyjny, co oznacza, że jest obowiązany łożyć (podobnie jak matka) na utrzymanie i wychowanie dziecka. Poza tym obowiązek ten rozciąga się również na okres od urodzenia dziecka do chwili uznania, a więc osoba (najczęściej matka) ma prawo żądać zwrotu części poniesionych w tym czasie wydatków związanych z utrzymaniem ich wspólnego dziecka.

KIEDY MOŻE NASTĄPIĆ UNIEWAŻNIENIE UZNANIA?

Unieważnienie uznania powinno mieć znaczenie i użytek marginalny ze względu na chaos, jaki wprowadza w stosunkach rodzinnych, jednak brak takiego uregulowania prawnego doprowadzałby do skutków diametralnie sprzecznych z dobrem dziecka.

Konstrukcja aktu uznania zakłada, że oświadczenie to ma być złożone dobrowolnie. Mężczyzna chce być ojcem dziecka, więc je uznaje. Tak samo zgoda, która jest wyrażana na uznanie, jest czynnością dobrowolną. Nie można przecież zmusić matki do wyrażenia zgody na uznanie przez biologicznego ojca, jeżeli ona tego nie chce, nawet gdy przyczyny odmowy wydają się błahe.

Istnieją jednak takie sytuacje, kiedy oświadczenie, które zostało złożone, z różnych powodów nie było zgodne z rzeczywistą wolą danej osoby albo tak naprawdę nie miała ona na nie żadnego wpływu. Unieważnienie uznania dotyczy właśnie takich sytuacji. Na mocy wyroku sądowego unieważniającego uznanie mężczyzna, który uznał dziecko, przestaje być w świetle prawa jego ojcem. Najczęściej na wadę swojego oświadczenia będzie powoływał się ojciec dziecka, ale możliwe jest to także w przypadku każdej z osób, której zgoda na uznanie była niezbędna: matki, pełnoletniego dziecka lub opiekuna małoletniego dziecka, jeżeli matka nie żyje lub nie można się z nią porozumieć albo nie przysługuje jej władza rodzicielska.

Można unieważnić uznanie, jeżeli oświadczenie o uznaniu lub zgoda zostały złożone:

  • w stanie, który uniemożliwia świadome albo swobodne podjęcie decyzji, np. odurzenie narkotyczne albo złożenie oświadczenia przez osobę chorą psychicznie,
  • w przypadku błędu ojca co do osoby uznawanego dziecka lub w przypadku błędu matki co do osoby uznającego dziecko mężczyzny, czyli gdy mężczyzna był mylnie przekonany, że jest ojcem danego dziecka, lub gdy matka sądziła, że ojcem dziecka jest uznający mężczyzna i dlatego wyraziła zgodę, a potem okazało się, że ojcem jest kto inny,
  • w przypadku groźby kierowanej pod adresem mającego złożyć oświadczenie, z której wynikało, iż w razie niezłożenia oświadczenia jemu samemu lub innej osobie grozi poważne niebezpieczeństwo, np. matka groziła mężczyźnie, że jeżeli nie uzna dziecka, to popełni samobójstwo, albo jeżeli ojciec groził matce, że jeżeli nie wyrazi ona zgody na uznanie, to dziecko porwie.

Jeżeli zatem doszło do jednej z takich sytuacji, ojciec dziecka, jak i każda z osób, która wyraziła zgodę na uznanie, może żądać unieważnienia tego uznania. Oczywiście osoba, która żąda unieważnienia uznania, może wskazywać tylko na wadę swojego oświadczenia woli. Może twierdzić, że ze względu na stan, w jakim się wówczas znajdowała, oświadczenie było niezgodne z jej rzeczywistą wolą. Tak naprawdę jej wolą było, aby uznanie dziecka nie nastąpiło.

Unieważnienia uznania mogą żądać jeszcze dwa podmioty: dziecko po osiągnięciu pełnoletności, które jednak było uznane przed osiągnięciem 18. r.ż. (nie miało więc wpływu na uznanie), i prokurator. Żeby doszło jednak do unieważnienia uznania, muszą oni wykazać, że mężczyzna, który uznał dziecko, tak naprawdę nie jest jego biologicznym ojcem.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 17 kwietnia 2007 r. (sygn. SK 20/05) wskazał, iż wykluczenie mężczyzny, który twierdzi, że jest biologicznym ojcem dziecka, z kręgu osób upoważnionych do żądania unieważnienia uznania dziecka przez innego mężczyznę, nie narusza Konstytucji. Zdaniem Trybunału, gdy relacje rodzinne dziecka zostały już wcześniej ukształtowane w przewidziany prawem sposób, dobro dziecka rozstrzyga o pierwszeństwie stabilizacji nawiązanych w ten sposób więzi rodzinnych, nawet gdyby nie było pewności, czy stan ten odpowiada rzeczywistemu, czyli biologicznemu pochodzeniu dziecka. Trybunał jest zdania, że uznanie dziecka powinno prowadzić do powstania trwałych, a tym samym stabilnych skutków prawnych, ponieważ dobro dziecka wymaga, aby raz ustalony jego stan cywilny nie ulegał zmianom. Natomiast przyznanie mężczyźnie, który twierdzi, że jest biologicznym ojcem dziecka, prawa do żądania unieważnienia uznania, prowadziłoby do podważenia ukształtowanego stanu cywilnego dziecka i wynikających z niego więzi rodzinnych.

 

Agnieszka Sità

tel. 0495 28 98 24

www.porada.be

 

Gazetka 176 – listopad 2018

 

Nr 176 listopad 2018
Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Ojcem, w świetle prawa, można zostać na trzy sposoby: jako skutek domniemania ojcostwa, poprzez ustalenie ojcostwa lub uznanie ojcostwa. Jeśli dziecko urodziło się w czasie trwania małżeństwa albo przed upływem 300 dni od jego ustania lub unieważnienia, domniemywa się, że dziecko pochodzi od męża matki. Ta zasada wywodzi się jeszcze z regulacji prawnych w starożytnym Rzymie, w myśl łacińskiej zasady mater semper certa est, pater quem nuptiae demonstrant, czyli matka jest zawsze pewna, a ojcem jest ten, kogo wskazuje małżeństwo.

Jeśli jednak para nie zawarła związku małżeńskiego, ojciec ma prawo dobrowolnie uznać dziecko poprzez złożenie oświadczenia, że pochodzi ono od niego. Uznanie dziecka jest aktem dobrowolnym – nikt nie może zmusić ojca do złożenia takiego oświadczenia woli. Jest to więc niezwykle doniosła instytucja, gdyż dobrowolne uznanie dziecka wskazuje na to, że mężczyzna, który je począł, z własnej woli chce, aby przysługiwała mu władza rodzicielska, co wskazuje, iż przyszłości należycie będzie wypełniał obowiązki związane z ojcostwem.

Uznanie może nastąpić tylko w sytuacji, gdy ojcostwo dziecka nie zostało ustalone w jeden z dwóch pozostałych sposobów. Oznacza to, że zarówno gdy dziecko urodziło się w małżeństwie, jak i wtedy, gdy sąd ustalił, kto jest ojcem, dokonane uznanie nie wywoła żadnego skutku, nawet jeśli będzie próbował dokonać tego biologiczny ojciec. Jakie warunki muszą być spełnione, aby doszło do uznania?

PROCEDURA ZWIĄZANA Z UZNANIEM OJCOSTWA

Uznanie dziecka jest aktem formalnym, co oznacza, że wywiera skutek w postaci przyznania mężczyźnie ojcostwa jedynie wtedy, gdy zostanie dokonane w określony sposób i z zachowaniem określonych warunków. Warunki te przedstawiają się następująco:

- Oświadczenie o uznaniu może złożyć ojciec dziecka jedynie osobiście. Oznacza to, że musi to być akt woli pochodzący od tego mężczyzny i wyrażony tylko i wyłącznie przez niego samego. Jeżeli zatem ojciec dziecka nie ma zdolności do czynności prawnych (a uznanie jest czynnością prawną), nie może dokonać uznania – np. osoba, która nie ukończyła 13 lat, lub osoba ubezwłasnowolniona całkowicie z powodu choroby psychicznej. Gdy ojcem dziecka jest mężczyzna, który ukończył 13 lat, ale nie jest jeszcze pełnoletni (nie ma 18 lat), może samodzielnie uznać dziecko, jednakże rodzic (jego przedstawiciel ustawowy) musi wyrazić na to zgodę. Zgoda ta może zostać wyrażona jedynie przed aktem uznania albo równocześnie z nim, dokonanie natomiast uznania bez takiej zgody jest nieważne. Z kolei osoba, która ukończyła 16 lat, lecz nie jest jeszcze pełnoletnia, może złożyć oświadczenie o uznaniu dziecka, ale tylko przed sądem opiekuńczym.

- Oświadczenie o uznaniu musi być złożone przed właściwym organem. Składa się je przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego (w Belgii w urzędzie gminy), przed sądem opiekuńczym lub przed konsulem, jeśli przynajmniej jeden z rodziców ma polskie obywatelstwo.

- Uznanie dziecka jest ważne tylko wtedy, gdy zostanie na nie wyrażona zgoda przez odpowiednie osoby:

  • jeżeli ma zostać uznane dziecko małoletnie (czyli takie, które nie ukończyło 18 lat), zgodę wyraża matka; jeśli jednak matka nie żyje lub skontaktowanie się z nią jest niemożliwe albo jeśli nie przysługuje jej władza rodzicielska, zgodę musi wyrazić przedstawiciel ustawowy dziecka (opiekun wyznaczony przez sąd), najczęściej babcia lub ktoś inny z rodziny;
  • jeżeli uznanie dotyczy dziecka poczętego, zgodę na uznanie musi wyrazić matka.

Zgoda taka powinna być wyrażona przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego lub przed sądem opiekuńczym albo konsulem (jeśli osoba, której zgoda jest potrzebna, przebywa za granicą). Zgoda może być również wyrażona w formie pisemnej z podpisem urzędowo poświadczonym (forma ta ma na celu zaświadczenie, że podpis pod dokumentem jest własnoręczny; zaświadczenia takiego dokonuje zazwyczaj notariusz).

SKUTKI PRAWNE UZNANIA DZIECKA

Uznanie dziecka wywołuje skutki w sferze osobistej dziecka oraz mężczyzny, który je uznał, a także w sferze majątkowej dziecka i mężczyzny, a często także matki. Konsekwencją uznania jest przede wszystkim fakt ustalenia ojcostwa. Od momentu uznania dziecko ma obydwoje rodziców. Dalsze skutki są następujące:

  • ojciec zyskuje władzę rodzicielską nad uznanym dzieckiem,
  • od chwili uznania dziecko nosi nazwisko wskazane w zgodnych oświadczeniach rodziców, składanych jednocześnie z tymi, które są niezbędne do dokonania uznania. Jeżeli rodzice nie złożyli zgodnych oświadczeń w sprawie nazwiska dziecka, nosi ono nazwisko składające się z nazwiska matki i dołączonego do niego nazwiska ojca. Do zmiany nazwiska dziecka, które w chwili uznania już ukończyło 13 lat, jest potrzebna jego zgoda (w Belgii jest to 12 lat),
  • od chwili uznania dziecko nabywa prawo do dziedziczenia ustawowego po ojcu (czyli w sytuacji, gdy ojciec nie sporządził testamentu), a także przysługuje mu prawo do zachowku (jeżeli ojciec testament sporządził, lecz dziecko albo na mocy testamentu nie otrzymuje nic lub część majątku mniejszą niż mu się należy),
  • jeżeli nastąpiło uznanie dziecka poczętego, matka może żądać jeszcze przed jego urodzeniem się, aby ojciec wyłożył odpowiednią sumę na utrzymanie jej oraz dziecka przez 3 miesiące od urodzenia. W przypadku uznania dziecka już urodzonego, które nie ukończyło jeszcze 3 lat, matka może żądać pokrycia przez ojca wydatków związanych z ciążą i porodem oraz kosztów związanych z utrzymaniem jej przez 3 miesiące po porodzie. Poza tym może żądać pokrycia innych koniecznych wydatków lub strat, które poniosła na skutek ciąży i porodu – np. kosztów długotrwałego leczenia po porodzie, niezbędnego do regeneracji organizmu, albo sprzedaży poniżej wartości określonych przedmiotów, by pokryć wydatki związane z ciążą i porodem,
  • wskutek uznania na ojcu spoczywa obowiązek alimentacyjny, co oznacza, że jest obowiązany łożyć (podobnie jak matka) na utrzymanie i wychowanie dziecka. Poza tym obowiązek ten rozciąga się również na okres od urodzenia dziecka do chwili uznania, a więc osoba (najczęściej matka) ma prawo żądać zwrotu części poniesionych w tym czasie wydatków związanych z utrzymaniem ich wspólnego dziecka.

KIEDY MOŻE NASTĄPIĆ UNIEWAŻNIENIE UZNANIA?

Unieważnienie uznania powinno mieć znaczenie i użytek marginalny ze względu na chaos, jaki wprowadza w stosunkach rodzinnych, jednak brak takiego uregulowania prawnego doprowadzałby do skutków diametralnie sprzecznych z dobrem dziecka.

Konstrukcja aktu uznania zakłada, że oświadczenie to ma być złożone dobrowolnie. Mężczyzna chce być ojcem dziecka, więc je uznaje. Tak samo zgoda, która jest wyrażana na uznanie, jest czynnością dobrowolną. Nie można przecież zmusić matki do wyrażenia zgody na uznanie przez biologicznego ojca, jeżeli ona tego nie chce, nawet gdy przyczyny odmowy wydają się błahe.

Istnieją jednak takie sytuacje, kiedy oświadczenie, które zostało złożone, z różnych powodów nie było zgodne z rzeczywistą wolą danej osoby albo tak naprawdę nie miała ona na nie żadnego wpływu. Unieważnienie uznania dotyczy właśnie takich sytuacji. Na mocy wyroku sądowego unieważniającego uznanie mężczyzna, który uznał dziecko, przestaje być w świetle prawa jego ojcem. Najczęściej na wadę swojego oświadczenia będzie powoływał się ojciec dziecka, ale możliwe jest to także w przypadku każdej z osób, której zgoda na uznanie była niezbędna: matki, pełnoletniego dziecka lub opiekuna małoletniego dziecka, jeżeli matka nie żyje lub nie można się z nią porozumieć albo nie przysługuje jej władza rodzicielska.

Można unieważnić uznanie, jeżeli oświadczenie o uznaniu lub zgoda zostały złożone:

  • w stanie, który uniemożliwia świadome albo swobodne podjęcie decyzji, np. odurzenie narkotyczne albo złożenie oświadczenia przez osobę chorą psychicznie,
  • w przypadku błędu ojca co do osoby uznawanego dziecka lub w przypadku błędu matki co do osoby uznającego dziecko mężczyzny, czyli gdy mężczyzna był mylnie przekonany, że jest ojcem danego dziecka, lub gdy matka sądziła, że ojcem dziecka jest uznający mężczyzna i dlatego wyraziła zgodę, a potem okazało się, że ojcem jest kto inny,
  • w przypadku groźby kierowanej pod adresem mającego złożyć oświadczenie, z której wynikało, iż w razie niezłożenia oświadczenia jemu samemu lub innej osobie grozi poważne niebezpieczeństwo, np. matka groziła mężczyźnie, że jeżeli nie uzna dziecka, to popełni samobójstwo, albo jeżeli ojciec groził matce, że jeżeli nie wyrazi ona zgody na uznanie, to dziecko porwie.

Jeżeli zatem doszło do jednej z takich sytuacji, ojciec dziecka, jak i każda z osób, która wyraziła zgodę na uznanie, może żądać unieważnienia tego uznania. Oczywiście osoba, która żąda unieważnienia uznania, może wskazywać tylko na wadę swojego oświadczenia woli. Może twierdzić, że ze względu na stan, w jakim się wówczas znajdowała, oświadczenie było niezgodne z jej rzeczywistą wolą. Tak naprawdę jej wolą było, aby uznanie dziecka nie nastąpiło.

Unieważnienia uznania mogą żądać jeszcze dwa podmioty: dziecko po osiągnięciu pełnoletności, które jednak było uznane przed osiągnięciem 18. r.ż. (nie miało więc wpływu na uznanie), i prokurator. Żeby doszło jednak do unieważnienia uznania, muszą oni wykazać, że mężczyzna, który uznał dziecko, tak naprawdę nie jest jego biologicznym ojcem.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 17 kwietnia 2007 r. (sygn. SK 20/05) wskazał, iż wykluczenie mężczyzny, który twierdzi, że jest biologicznym ojcem dziecka, z kręgu osób upoważnionych do żądania unieważnienia uznania dziecka przez innego mężczyznę, nie narusza Konstytucji. Zdaniem Trybunału, gdy relacje rodzinne dziecka zostały już wcześniej ukształtowane w przewidziany prawem sposób, dobro dziecka rozstrzyga o pierwszeństwie stabilizacji nawiązanych w ten sposób więzi rodzinnych, nawet gdyby nie było pewności, czy stan ten odpowiada rzeczywistemu, czyli biologicznemu pochodzeniu dziecka. Trybunał jest zdania, że uznanie dziecka powinno prowadzić do powstania trwałych, a tym samym stabilnych skutków prawnych, ponieważ dobro dziecka wymaga, aby raz ustalony jego stan cywilny nie ulegał zmianom. Natomiast przyznanie mężczyźnie, który twierdzi, że jest biologicznym ojcem dziecka, prawa do żądania unieważnienia uznania, prowadziłoby do podważenia ukształtowanego stanu cywilnego dziecka i wynikających z niego więzi rodzinnych.

 

Agnieszka Sità

tel. 0495 28 98 24

www.porada.be

 

Gazetka 176 – listopad 2018

 

Nr 176 listopad 2018
Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Nie wytrawne przystawki ani słodkie desery, ale serwowanie deski serów staje się coraz bardziej modne! Warto spróbować takiego sposobu podejmowania gości, zwłaszcza jeśli nie przepadamy zbytnio za słodkościami, a doceniamy dania wytrawne. Poza tym nic tak nie podkreśla smaku wina, jak właśnie sery! Na świecie wytwarza się ponad 4000 różnych ich rodzajów, z czego w Polsce zaledwie 90 gatunków.

DESKA SERÓW

Jeśli chcemy zaskoczyć gości, przygotujmy deskę serów. Podaje się ją zwykle po głównym posiłku, jednak przed deserem lub właśnie zamiast niego. Najlepiej sery ułożyć na drewnianym półmisku lub eleganckiej desce. Całość można ładnie udekorować oliwkami, papryczkami lub orzechami.

Dobrze jest ograniczyć się do kilku odmiennych i wyrazistych smaków. Na początek najlepiej podać sery twarde i półtwarde żółte, np. goudę, ementaler, tylżycki, a w drugiej kolejności sery miękkie pleśniowe, np. brie, gorgonzolę, camembert i sery kozie.

Trudno przewidzieć, ile goście zjedzą, dlatego przygotowując sery, najlepiej na każdą osobę przeznaczyć od 250 do 300 g wszystkich rodzajów. Sery przechowujemy oczywiście w lodówce, ale aby wydobyć ich pełnię smaku, należy minimum godzinę przed podaniem wyciągnąć je na zewnątrz.

Ważny jest sposób krojenia. Małe okrągłe i trójkątne sery, np. camembert lub brie, kroimy tak, aby nacięcia były dobrze widoczne, a jeden kawałek wysuwamy poza okrągłą formę sera. Tego typu serów nie należy kroić w kostkę. Sery podłużne kroimy w plastry, ale nie za cienkie. Sery pleśniowe dzielimy ukośnie na niewielkie bloki, a sery trójkątne na mniejsze trójkąty. Warto poszczególne rodzaje sera oznaczyć wykałaczkami z karteczką, na której zamieścimy nazwę i kraj pochodzenia, bo pokrojone sery trudniej jest rozróżnić.

Z serami doskonale komponują się wina – można je podawać na zasadzie podobieństw lub kontrastów. Jednak dobrym dodatkiem będzie nie tylko alkohol, ale też owoce – jabłka czy winogrona będą idealne. Czerwone jabłka podkreślą smak brie, do camemberta pasują zaś żółte i zielone. Winogrona bez obaw możemy jeść ze wszystkimi serami, natomiast gruszki komponują się z serami o niebieskiej pleśni, np. gorgonzolą i roquefort. Niezawodny dodatek to też pieczywo, np. bagietka – świeża, biała, ewentualnie delikatnie przyprawiona, aby nie zakłóciła smaku serów. Dla dodania pikantności możemy podać również salami lub szynkę parmeńską.

Smakowanie serów to prawdziwa degustacja, warto więc po każdym kęsie brać do ust łyk wody, żeby zneutralizować smak. W podobny sposób działają ziarenka kawy.

FONDUE

Fondue to tak naprawdę potrawa biedaków stworzona z oszczędności, a wywodzi się ze Szwajcarii i jest tam daniem narodowym. Słynne fondue to nic innego jak topiony pod wpływem ciepła ser podawany z dodatkami. W przeszłości wykorzystywano w ten sposób starsze sery, które wymieszane z winem można było łatwiej zjeść. Ideą fondue była również równość podczas posiłku. W garnku z grubym dnem powoli topiono ser i jedzono go z tym, co było najbardziej dostępne – często był to czerstwy chleb. Biesiadnicy gromadzili się wokół stołu i za pomocą szpikulca posilali się. Tak było kiedyś… A dziś fondue możemy przygotować w domu, korzystając z elektrycznych zestawów. Warto na takie spotkanie zaprosić znajomych.

Naczynie, w którym będziemy przygotowywać fondue, przecieramy czosnkiem, wlewamy do niego wino (najlepiej białe) i całość podgrzewamy. Ser kroimy w kostkę (są różne szkoły; jedni opierają się na przygotowywaniu fondue z jednego gatunku sera, a inni wykorzystują mieszankę kilku rodzajów) i wrzucamy go do wina, a następnie mieszamy do całkowitego rozpuszczenia się sera i połączenia z winem. Jeśli ser nie chce się połączyć z winem, możemy dolać odrobinę wina wymieszanego z mąką ziemniaczaną. Masę doprawiamy świeżym pieprzem i tartą gałką muszkatołową. W Szwajcarii popularne jest również dodawanie odrobiny wódki wiśniowej dla sprecyzowania smaku. Teraz możemy przejść do konsumpcji! Każdy z uczestników dostaje widelec i nabija na niego dodatki, które następnie macza w gorącym serze (głównie kawałki chleba lub opisane wyżej dodatki do deski serów).

Przykładowy przepis na fondue dla 2–4 osób:

- 350 g sera ementaler

- 150 g sera gruyère

- białe wino

- mąka kukurydziana, mleko

- wiśniówka

- pieprz i starta gałka muszkatołowa do smaku

RACLETTE

Z terenów Valais w Szwajcarii wywodzi się potrawa o 400-letniej tradycji – raclette. Są to grube plastry sera podawane z ziemniakami gotowanymi „w mundurkach” i marynowanymi jarzynami. Potrawa ta została wymyślona przez pasterzy krów, którzy opiekali nad ogniskiem kawałki sera – pierwotnie na ułożonych wokół ogniska kamieniach, a potem na małych patelenkach. Nazwa pochodzi od francuskiego słowa racler i znaczy dosłownie zeskrobać. „Zeskrobuje” się bowiem z patelni usmażone kawałki sera i przekłada prosto na talerz. Ser można doprawić świeżo zmielonym pieprzem. Do raclette podaje się schłodzone białe wino lub herbatę. Obecnie można kupić specjalne urządzenia do przygotowania potrawy w domu, a więc jest to świetny pomysł na kolację we dwoje lub spotkanie ze znajomymi. Ale raclette to również średnio twardy tłusty ser o delikatnym smaku. Dojrzewa 3 miesiące i wykonuje się go bez dodatkowych składników, tylko z mleka.

TRADYCYJNY PODZIAŁ SERÓW OBEJMUJE:

sery świeże: nie są one poddawane fermentacji i dojrzewaniu. Łagodne w smaku, mogą być spożywane o każdej porze dnia bez względu na to, czy są słodkie czy też słone. Często dodawane są do nich zioła, czosnek, pieprz, cebulka, orzechy. Można je jeść z pieczywem, warzywami oraz orzechami. Doskonałe jako dodatek do zapiekanek i pieczonych ziemniaków. Najbardziej pasują do nich lekkie wina o aromacie owocowym.

sery kozie: produkowane wyłącznie z mleka koziego albo mieszaniny koziego i krowiego. Ich charakterystyczny smak staje się intensywniejszy w miarę wydłużania procesu dojrzewania. Spożywa się je z bagietką, jako składnik sałatek albo dodatek do pizzy i zapiekanek. Doskonale nadają się też do tostów. Pasują do nich wina pochodzące z tego samego regionu co ser: białe wytrawne o aromacie owocowym: Sancerre, Alsace, Anjou lub różowe: Côtes de Provence, Rosé d’Anjou.

sery topione: produkuje się je, topiąc jeden lub więcej rodzajów sera twardego z dodatkiem masła, mleka lub śmietanki i specjalnych topników. Dodaje się do nich orzechy, szynkę, paprykę, czosnek. Podawać je można z winami lekkimi, białymi lub czerwonymi i z piwem.

sery półtwarde: podczas ich produkcji odciska się serwatkę, w ten sposób uzyskując elastyczną masę serową. Doskonale nadają się jako dodatek do różnych dań, sałatek, kanapek. Mogą być spożywane na ciepło z ziemniakami, wędliną i korniszonami. Znane sery z tej rodziny to: Raclette, Morbier, Cantal, Mimolette, Maredsous. Najlepiej popijać je białym winem wytrawnym`: Muscadet, Macon, różowym Saumur i Rosé d’Anjou lub winem Beaujolais.

sery twarde: popularnie w Polsce określane żółtymi, są bogate w wapń i białko. Podczas ich produkcji podgrzewa się zsiadłe mleko, a następnie odciska je, aby usunąć serwatkę. Dojrzewają bardzo długo, a produkowane są głównie w górzystych regionach Francji (Alpy, Jura). Najbardziej znane spośród nich to: Beaufort, Comte, Emmental i Vieux Chimay. Spożywa się je z białym winem: Sancerre, Muscadet lub z winem wytrawnym różowym: Tavel, Côtes du Rhone.

Sery z porostem pleśniowym:

sery miękkie z „mytą skórką”: o ostrym zapachu i smaku; mają błyszczącą skórkę w kolorze od żółtego do czerwonopomarańczowego. Należą do tej samej rodziny, co sery ze skórką pleśniową, z tym że podczas dojrzewania przemywane są soloną wodą. Pod koniec dojrzewania do wody dodaje się, w zależności od regionu, piwo, cydr lub wino, co nadaje im ciekawy smak. Najbardziej znane to: Pont-l’Evêque, Maroilles, Munster, Herve.

sery miękkie ze skórką pleśniową: typowo francuskie sery. Ich skórka pokryta jest białym nalotem pleśniowym, a masa serowa jest elastyczna, gęsta, o jasnożółtym kolorze. Najczęściej jada się je z pieczywem lub podaje na desce serów. Najbardziej znane z nich to: Camembert, Brie, Coulommiers, Neufchatel. Sery te podaje się z delikatnym winem czerwonym: Côtes du Rhone, Saint-Emilon, Beaujolais, a także z mocniejszymi: Bordeaux, Bergerac.

Sery z przerostem pleśniowym

sery pleśniowe niebieskie: nazwę bleu zawdzięczają delikatnym zielonkawoniebieskim żyłkom pleśni przerastającym białokremowy ser. Podczas ich produkcji do mleka dodaje się kultury pleśni – penicillum, hodowane na chlebowym miąższu. W trakcie dojrzewania ser jest specjalnie nakłuwany, aby powietrze umożliwiło rozwój pleśni. Wszystkie produkowane są z mleka krowiego oprócz Roquefort i Bleu du Corse, które wytwarza się z mleka owczego. Wykorzystuje się je do przygotowania sałatek, sosów, zapiekanek. Najbardziej znane to: Bleu d'Auvergne i Bleu de Bresse. Pasują do nich ciężkie czerwone wina wytrawne: Bourgogne, Bordeaux, Cotes du Rhone, białe wina słodkie: Sauternes, Jurancon lub też alzackie białe wino Gewürztraminer.

WARTO WIEDZIEĆ

  • Tekstura odzwierciedla zawartość wilgoci w serze i wpływa na długość jego przechowywania. Sery suche są twarde i mają zwięzłą konsystencję – ze względu na małą wilgotność można je długo przechowywać. Trzymamy je zawinięte w plastikową folię spożywczą, ale koniecznie podziurkowaną, aby mogły oddychać. Sery wilgotne są miękkie, często o kremowej konsystencji – w związku z tym trzeba je jeść w miarę szybko. Najlepiej trzymać je w oryginalnych opakowaniach, bo to one zachowują ich walory smakowe. Sery z niebieską pleśnią koniecznie trzeba zawijać w folię aluminiową, szczelnie, bez dostępu światła.
  • Nazwa „ser” jest chroniona przez Unię Europejską i może być stosowana tylko dla produktów wytwarzanych w 100 proc. z mleka. To ważne, bo w pogoni za zyskiem producenci próbują zastępować mleko tańszymi wypełniaczami, przez co białe sery stają się kwaśne i wodniste, a żółte – gumowe i mdłe w smaku.
  • Producenci są bardzo pomysłowi. By obejść przepisy, nazywają swoje wyroby np. „kostką topioną” czy „plasterkami serowymi” lub używają przymiotnika kojarzącego się z serem: „edamski”, „morski”, ale bez wyrazu „ser”. Określają też swoje wyroby jako „typu gouda”, a to nie to samo, co ser gouda.
  • Prawdziwe sery mają długi okres dojrzewania – nawet do kilku lat. Jednak są nowoczesne metody przyspieszające ten proces. Wyroby seropodobne zawierają substancje zagęszczające, tłuszcze roślinne, emulgatory, regulatory kwasowości, konserwanty – w niewielkich dawkach nieszkodliwe, ale nie wiadomo, jak zaowocują po latach zbierania się w organizmie.
  • Najbardziej niebezpieczne są serki homogenizowane i deserki dla dzieci, które są spulchniane azotem, barwione sztucznymi składnikami oraz zawierają mnóstwo chemii, cukrów i karmelu. Serki z aspartamem E951 zdecydowanie nie powinny być spożywane przez dzieci i ciężarne, bo mogą wywoływać biegunkę i bóle głowy.

 

Dla smakoszy sery to prawdziwa uczta dla podniebienia. Nawet jeśli nie należymy do koneserów, w czasie nadchodzącej zimy warto chociaż raz zdecydować się na przygotowanie gorącego fondue lub raclette.

 

 

Agnieszka Strzałka

Gazetka 176 – listopad 2018

Nr 176 listopad 2018
Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Nie wytrawne przystawki ani słodkie desery, ale serwowanie deski serów staje się coraz bardziej modne! Warto spróbować takiego sposobu podejmowania gości, zwłaszcza jeśli nie przepadamy zbytnio za słodkościami, a doceniamy dania wytrawne. Poza tym nic tak nie podkreśla smaku wina, jak właśnie sery! Na świecie wytwarza się ponad 4000 różnych ich rodzajów, z czego w Polsce zaledwie 90 gatunków.

DESKA SERÓW

Jeśli chcemy zaskoczyć gości, przygotujmy deskę serów. Podaje się ją zwykle po głównym posiłku, jednak przed deserem lub właśnie zamiast niego. Najlepiej sery ułożyć na drewnianym półmisku lub eleganckiej desce. Całość można ładnie udekorować oliwkami, papryczkami lub orzechami.

Dobrze jest ograniczyć się do kilku odmiennych i wyrazistych smaków. Na początek najlepiej podać sery twarde i półtwarde żółte, np. goudę, ementaler, tylżycki, a w drugiej kolejności sery miękkie pleśniowe, np. brie, gorgonzolę, camembert i sery kozie.

Trudno przewidzieć, ile goście zjedzą, dlatego przygotowując sery, najlepiej na każdą osobę przeznaczyć od 250 do 300 g wszystkich rodzajów. Sery przechowujemy oczywiście w lodówce, ale aby wydobyć ich pełnię smaku, należy minimum godzinę przed podaniem wyciągnąć je na zewnątrz.

Ważny jest sposób krojenia. Małe okrągłe i trójkątne sery, np. camembert lub brie, kroimy tak, aby nacięcia były dobrze widoczne, a jeden kawałek wysuwamy poza okrągłą formę sera. Tego typu serów nie należy kroić w kostkę. Sery podłużne kroimy w plastry, ale nie za cienkie. Sery pleśniowe dzielimy ukośnie na niewielkie bloki, a sery trójkątne na mniejsze trójkąty. Warto poszczególne rodzaje sera oznaczyć wykałaczkami z karteczką, na której zamieścimy nazwę i kraj pochodzenia, bo pokrojone sery trudniej jest rozróżnić.

Z serami doskonale komponują się wina – można je podawać na zasadzie podobieństw lub kontrastów. Jednak dobrym dodatkiem będzie nie tylko alkohol, ale też owoce – jabłka czy winogrona będą idealne. Czerwone jabłka podkreślą smak brie, do camemberta pasują zaś żółte i zielone. Winogrona bez obaw możemy jeść ze wszystkimi serami, natomiast gruszki komponują się z serami o niebieskiej pleśni, np. gorgonzolą i roquefort. Niezawodny dodatek to też pieczywo, np. bagietka – świeża, biała, ewentualnie delikatnie przyprawiona, aby nie zakłóciła smaku serów. Dla dodania pikantności możemy podać również salami lub szynkę parmeńską.

Smakowanie serów to prawdziwa degustacja, warto więc po każdym kęsie brać do ust łyk wody, żeby zneutralizować smak. W podobny sposób działają ziarenka kawy.

FONDUE

Fondue to tak naprawdę potrawa biedaków stworzona z oszczędności, a wywodzi się ze Szwajcarii i jest tam daniem narodowym. Słynne fondue to nic innego jak topiony pod wpływem ciepła ser podawany z dodatkami. W przeszłości wykorzystywano w ten sposób starsze sery, które wymieszane z winem można było łatwiej zjeść. Ideą fondue była również równość podczas posiłku. W garnku z grubym dnem powoli topiono ser i jedzono go z tym, co było najbardziej dostępne – często był to czerstwy chleb. Biesiadnicy gromadzili się wokół stołu i za pomocą szpikulca posilali się. Tak było kiedyś… A dziś fondue możemy przygotować w domu, korzystając z elektrycznych zestawów. Warto na takie spotkanie zaprosić znajomych.

Naczynie, w którym będziemy przygotowywać fondue, przecieramy czosnkiem, wlewamy do niego wino (najlepiej białe) i całość podgrzewamy. Ser kroimy w kostkę (są różne szkoły; jedni opierają się na przygotowywaniu fondue z jednego gatunku sera, a inni wykorzystują mieszankę kilku rodzajów) i wrzucamy go do wina, a następnie mieszamy do całkowitego rozpuszczenia się sera i połączenia z winem. Jeśli ser nie chce się połączyć z winem, możemy dolać odrobinę wina wymieszanego z mąką ziemniaczaną. Masę doprawiamy świeżym pieprzem i tartą gałką muszkatołową. W Szwajcarii popularne jest również dodawanie odrobiny wódki wiśniowej dla sprecyzowania smaku. Teraz możemy przejść do konsumpcji! Każdy z uczestników dostaje widelec i nabija na niego dodatki, które następnie macza w gorącym serze (głównie kawałki chleba lub opisane wyżej dodatki do deski serów).

Przykładowy przepis na fondue dla 2–4 osób:

- 350 g sera ementaler

- 150 g sera gruyère

- białe wino

- mąka kukurydziana, mleko

- wiśniówka

- pieprz i starta gałka muszkatołowa do smaku

RACLETTE

Z terenów Valais w Szwajcarii wywodzi się potrawa o 400-letniej tradycji – raclette. Są to grube plastry sera podawane z ziemniakami gotowanymi „w mundurkach” i marynowanymi jarzynami. Potrawa ta została wymyślona przez pasterzy krów, którzy opiekali nad ogniskiem kawałki sera – pierwotnie na ułożonych wokół ogniska kamieniach, a potem na małych patelenkach. Nazwa pochodzi od francuskiego słowa racler i znaczy dosłownie zeskrobać. „Zeskrobuje” się bowiem z patelni usmażone kawałki sera i przekłada prosto na talerz. Ser można doprawić świeżo zmielonym pieprzem. Do raclette podaje się schłodzone białe wino lub herbatę. Obecnie można kupić specjalne urządzenia do przygotowania potrawy w domu, a więc jest to świetny pomysł na kolację we dwoje lub spotkanie ze znajomymi. Ale raclette to również średnio twardy tłusty ser o delikatnym smaku. Dojrzewa 3 miesiące i wykonuje się go bez dodatkowych składników, tylko z mleka.

TRADYCYJNY PODZIAŁ SERÓW OBEJMUJE:

sery świeże: nie są one poddawane fermentacji i dojrzewaniu. Łagodne w smaku, mogą być spożywane o każdej porze dnia bez względu na to, czy są słodkie czy też słone. Często dodawane są do nich zioła, czosnek, pieprz, cebulka, orzechy. Można je jeść z pieczywem, warzywami oraz orzechami. Doskonałe jako dodatek do zapiekanek i pieczonych ziemniaków. Najbardziej pasują do nich lekkie wina o aromacie owocowym.

sery kozie: produkowane wyłącznie z mleka koziego albo mieszaniny koziego i krowiego. Ich charakterystyczny smak staje się intensywniejszy w miarę wydłużania procesu dojrzewania. Spożywa się je z bagietką, jako składnik sałatek albo dodatek do pizzy i zapiekanek. Doskonale nadają się też do tostów. Pasują do nich wina pochodzące z tego samego regionu co ser: białe wytrawne o aromacie owocowym: Sancerre, Alsace, Anjou lub różowe: Côtes de Provence, Rosé d’Anjou.

sery topione: produkuje się je, topiąc jeden lub więcej rodzajów sera twardego z dodatkiem masła, mleka lub śmietanki i specjalnych topników. Dodaje się do nich orzechy, szynkę, paprykę, czosnek. Podawać je można z winami lekkimi, białymi lub czerwonymi i z piwem.

sery półtwarde: podczas ich produkcji odciska się serwatkę, w ten sposób uzyskując elastyczną masę serową. Doskonale nadają się jako dodatek do różnych dań, sałatek, kanapek. Mogą być spożywane na ciepło z ziemniakami, wędliną i korniszonami. Znane sery z tej rodziny to: Raclette, Morbier, Cantal, Mimolette, Maredsous. Najlepiej popijać je białym winem wytrawnym`: Muscadet, Macon, różowym Saumur i Rosé d’Anjou lub winem Beaujolais.

sery twarde: popularnie w Polsce określane żółtymi, są bogate w wapń i białko. Podczas ich produkcji podgrzewa się zsiadłe mleko, a następnie odciska je, aby usunąć serwatkę. Dojrzewają bardzo długo, a produkowane są głównie w górzystych regionach Francji (Alpy, Jura). Najbardziej znane spośród nich to: Beaufort, Comte, Emmental i Vieux Chimay. Spożywa się je z białym winem: Sancerre, Muscadet lub z winem wytrawnym różowym: Tavel, Côtes du Rhone.

Sery z porostem pleśniowym:

sery miękkie z „mytą skórką”: o ostrym zapachu i smaku; mają błyszczącą skórkę w kolorze od żółtego do czerwonopomarańczowego. Należą do tej samej rodziny, co sery ze skórką pleśniową, z tym że podczas dojrzewania przemywane są soloną wodą. Pod koniec dojrzewania do wody dodaje się, w zależności od regionu, piwo, cydr lub wino, co nadaje im ciekawy smak. Najbardziej znane to: Pont-l’Evêque, Maroilles, Munster, Herve.

sery miękkie ze skórką pleśniową: typowo francuskie sery. Ich skórka pokryta jest białym nalotem pleśniowym, a masa serowa jest elastyczna, gęsta, o jasnożółtym kolorze. Najczęściej jada się je z pieczywem lub podaje na desce serów. Najbardziej znane z nich to: Camembert, Brie, Coulommiers, Neufchatel. Sery te podaje się z delikatnym winem czerwonym: Côtes du Rhone, Saint-Emilon, Beaujolais, a także z mocniejszymi: Bordeaux, Bergerac.

Sery z przerostem pleśniowym

sery pleśniowe niebieskie: nazwę bleu zawdzięczają delikatnym zielonkawoniebieskim żyłkom pleśni przerastającym białokremowy ser. Podczas ich produkcji do mleka dodaje się kultury pleśni – penicillum, hodowane na chlebowym miąższu. W trakcie dojrzewania ser jest specjalnie nakłuwany, aby powietrze umożliwiło rozwój pleśni. Wszystkie produkowane są z mleka krowiego oprócz Roquefort i Bleu du Corse, które wytwarza się z mleka owczego. Wykorzystuje się je do przygotowania sałatek, sosów, zapiekanek. Najbardziej znane to: Bleu d'Auvergne i Bleu de Bresse. Pasują do nich ciężkie czerwone wina wytrawne: Bourgogne, Bordeaux, Cotes du Rhone, białe wina słodkie: Sauternes, Jurancon lub też alzackie białe wino Gewürztraminer.

WARTO WIEDZIEĆ

  • Tekstura odzwierciedla zawartość wilgoci w serze i wpływa na długość jego przechowywania. Sery suche są twarde i mają zwięzłą konsystencję – ze względu na małą wilgotność można je długo przechowywać. Trzymamy je zawinięte w plastikową folię spożywczą, ale koniecznie podziurkowaną, aby mogły oddychać. Sery wilgotne są miękkie, często o kremowej konsystencji – w związku z tym trzeba je jeść w miarę szybko. Najlepiej trzymać je w oryginalnych opakowaniach, bo to one zachowują ich walory smakowe. Sery z niebieską pleśnią koniecznie trzeba zawijać w folię aluminiową, szczelnie, bez dostępu światła.
  • Nazwa „ser” jest chroniona przez Unię Europejską i może być stosowana tylko dla produktów wytwarzanych w 100 proc. z mleka. To ważne, bo w pogoni za zyskiem producenci próbują zastępować mleko tańszymi wypełniaczami, przez co białe sery stają się kwaśne i wodniste, a żółte – gumowe i mdłe w smaku.
  • Producenci są bardzo pomysłowi. By obejść przepisy, nazywają swoje wyroby np. „kostką topioną” czy „plasterkami serowymi” lub używają przymiotnika kojarzącego się z serem: „edamski”, „morski”, ale bez wyrazu „ser”. Określają też swoje wyroby jako „typu gouda”, a to nie to samo, co ser gouda.
  • Prawdziwe sery mają długi okres dojrzewania – nawet do kilku lat. Jednak są nowoczesne metody przyspieszające ten proces. Wyroby seropodobne zawierają substancje zagęszczające, tłuszcze roślinne, emulgatory, regulatory kwasowości, konserwanty – w niewielkich dawkach nieszkodliwe, ale nie wiadomo, jak zaowocują po latach zbierania się w organizmie.
  • Najbardziej niebezpieczne są serki homogenizowane i deserki dla dzieci, które są spulchniane azotem, barwione sztucznymi składnikami oraz zawierają mnóstwo chemii, cukrów i karmelu. Serki z aspartamem E951 zdecydowanie nie powinny być spożywane przez dzieci i ciężarne, bo mogą wywoływać biegunkę i bóle głowy.

 

Dla smakoszy sery to prawdziwa uczta dla podniebienia. Nawet jeśli nie należymy do koneserów, w czasie nadchodzącej zimy warto chociaż raz zdecydować się na przygotowanie gorącego fondue lub raclette.

 

 

Agnieszka Strzałka

Gazetka 176 – listopad 2018

Nr 176 listopad 2018
Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Początek roku szkolnego to dla wielu uczniów czas intelektualnej przygody. Jednak ich życie nie składa się tylko z samych sukcesów. Mogą się zdarzyć także porażki. Uczniowie powinni mieć świadomość, że należy dobrze pracować od pierwszego dnia zajęć, ponieważ ich postępy w nauce będą regularnie sprawdzane. Zadaniem rodziców jest dbanie, by ich dzieci nie miały zaległości w nauce, i natychmiastowa pomoc, gdy pojawi się problem. Jeśli oceny nie są zbyt dobre i widzimy, że dziecko nie nadąża z przygotowywaniem się na lekcje, to sygnał, aby pomyśleć o jakiejś formie pomocy. W Belgii istnieje wiele ośrodków pomocy uczniom mającym trudności w nauce. Ich celem jest także przeciwdziałanie drugoroczności i wykluczeniu społecznemu.

KOREPETYCJE

Dość popularne, choć drogie – kilkadziesiąt euro na godzinę, więc nie każdego rodzica na nie stać. Często trwają tylko do czasu nadrobienia przez ucznia zaległości z danego przedmiotu lub przygotowania go do zdania konkretnego egzaminu. Ogłoszenia łatwo znaleźć w Internecie. Udzielają ich nauczyciele (także ci już na emeryturze) lub studenci.

ECOLES DES DEVOIRS

Ich celem jest pomoc uczniom szkół podstawowych i średnich (w wieku od 6 do 18 lat) w przygotowywaniu zadań domowych, ale ich działalność nie ogranicza się tylko do tego. Zespół dorosłych, często byłych lub obecnych nauczycieli, wyjaśnia materiał szkolny z danych przedmiotów i czuwa nad wykonywaniem zadań. Zajęcia dotyczą także sposobów uczenia się i planowania właściwego wykorzystania czasu. Poza tym organizowane są zajęcia artystyczne, sportowe, często powiązane z życiem kulturalnym danej dzielnicy lub miasteczka, w których mogą uczestniczyć wszyscy chętni. Stawia się na rozwój intelektualny, socjalny, obywatelski oraz na rozwijanie kreatywności. Zajęcia odbywają się w tygodniu popołudniami lub też w sobotę i mogą w nich uczestniczyć wszyscy uczniowie, którzy napotykają trudności w nauce, ale także ci, którzy mają problemy związane z niezbyt biegłą znajomością języka francuskiego. To organ niezależny od szkoły.

Więcej informacji możemy uzyskać na stronie www.ecolesdedevoirs.be, a także na www.bruxelles.irisnet.be/enseignement-formation – tam należy wejść w Ecole des devoirs et accompagnement des études, gdzie znajdziemy szczegółowe informacje o różnych formach pomocy dla uczniów szkół francusko- i niderlandzkojęzycznych.

STOWARZYSZENIA

Proponują uczestnictwo w zajęciach, podczas których uczniowie w małych grupach pracują pod okiem wykwalifikowanego pedagoga lub studenta ostatniego roku studiów. Czas trwania kursu – kilka godzin, tygodni lub też cały rok. Ceny zazwyczaj nie są wygórowane i sięgają kilku czy kilkunastu euro za godzinę kursu. W zależności od potrzeb stowarzyszenia koncentrują swoją uwagę na przeciwdziałaniu porażkom szkolnym, nadrabianiu zaległości w nauce, poznawaniu metod uczenia się i własnej organizacji pracy czy też orientacji zawodowej. Często obok tradycyjnego kursu istnieje możliwość wejścia na platformę internetową. Tą drogą można się łączyć z nauczycielem i prosić o poradę lub ściągać podsumowanie lekcji. W Belgii działa wiele tego typu stowarzyszeń, np. ASBL Cours en Plus (www.coursenplus.be). Istnieją stowarzyszenia specjalizujące się w pomocy uczniom mającym konkretne dysfunkcje. Association Pour Enfants en Difficulté d'Apprentissage (www.apeda.be) wydaje broszury (nawet komiks) tłumaczące, czym jest np. dysleksja czy dyskalkulia, oraz udziela porad na temat tego, jak dziecko dotknięte takim zaburzeniem powinno sobie radzić w szkole.

Association Pour Enfants en Difficulté d'Apprentissage (www.apeda.be) wydaje broszury (nawet komiks) tłumaczące, czym są różne rodzaje trudności w uczeniu się, np. dysleksja czy dyskalkulia, oraz udziela porad na temat tego, jak dziecko dotknięte takim zaburzeniem powinno sobie radzić w szkole.

ECHEC À L'ÉCHEC

Obecnie najlepszym wyborem są studia związane z naukami ścisłymi. Stowarzyszenie Les Jeunesses Scientifiques zajmuje się propagowaniem wiedzy matematyczno-fizyczno-chemicznej wśród uczniów od 5. do 20. roku życia poprzez organizowanie warsztatów, kolonii, konkursów. Jednym z zadań stowarzyszenia jest też zapobieganie niepowodzeniom szkolnym. Zajęcia prowadzone są dla uczniów od 6 klasy szkoły podstawowej do 6 klasy szkoły średniej i obejmują wszystkie główne przedmioty szkolne. Podczas ferii wielkanocnych lub w sierpniu istnieje możliwość nadrobienia zaległości pod okiem fachowej kadry indywidualizującej wymagania. Informacje na stronie www.jsb.be, gdzie należy wejść w Echec à l'échec.

LIEU D’ECOUTE

Miejsce poradnictwa związanego z problemami pojawiającymi się na różnych etapach życia i w różnym wieku. Nie jest poświęcone wyłącznie uczniom, ale i oni mogą tu znaleźć pomoc. Młodzi ludzie mają możliwość opowiedzenia o swoich kłopotach w domu lub z nauką, o problemach ze zdrowiem, samotnością, przemocą; mogą zwierzyć się z ryzykownych zachowań. Często uzyskują konkretną pomoc w załatwianiu spraw administracyjnych, sądowych. Porady mogą tu szukać także i rodzice, nauczyciele oraz instruktorzy pracujący z młodzieżą, którzy napotykają trudności w porozumiewaniu się z nastolatkiem lub zauważą jakiś problem. Przykładowe adresy: www.tele-accueil-bruxelles.be, www.bruxelles-j.be.

LES CENTRES PSYCHO-MÉDICO-SOCIAUX (CPMS)

Oferują pomoc psychologiczną, medyczną i socjalną dla uczniów i ich rodziców, zapewniając całkowitą dyskrecję. Są instytucjami publicznymi i darmowymi. Czy 5-latek może iść do pierwszej klasy? Co zrobić, gdy nastolatek opuszcza zajęcia w szkole lub jest w niej prześladowany? W jaki sposób pomóc dziecku, gdy kłopoty z nauką wiążą się z problemami ze zdrowiem? Jaką szkołę lub przyszły zawód ma wybrać nastoletni człowiek? Co zrobić w przypadku niezdania egzaminu? Właśnie tam możemy szukać pomocy, by odpowiedzieć na te i podobne pytania. Pod adresami www.enseignement.be, www.ond.vlaanderen.be znaleźć można zarówno listę tego typu ośrodków, jak i szczegółowe informacje na temat ich działalności.

INNA SZKOŁA

Istnieją także szkoły, w której uczniowie w wieku od 7 do 14 lat, mający trudności z nauką wynikające m.in. z dysleksji, dysgrafii czy dyskalkulii, mogą kontynuować zajęcia szkolne uzupełniane o pomoc specjalistów leczących wymienione dysfunkcje. Gdy wyniki w nauce nie są tylko zależne od staranności i pilności dziecka, wybór szkoły specjalnego typu może być uzasadniony.

Oprócz wymienionych już stron internetowych, dodatkowych informacji i adresów écoles des devoirs, ośrodków CPMS oraz stowarzyszeń wspierających uczniów i rodziców możemy szukać także na oficjalnych stronach dzielnic Brukseli i innych gmin lub miast i miasteczek.

 

 

Sylwia Maj

Gazetka 176 – listopad 2018

Kalendarz

6 Kwi
FLORALIES – WYSTAWA KWIATÓW
06.04.2019 - 05.05.2019
8 Kwi
WYSTAWA BRUEGEL – UNSEEN MASTERPIECES
08.04.2019 - 30.06.2019
8 Kwi
WYSTAWA COMPRENDRE LA BELGIQUE
08.04.2019 - 30.06.2019
19 Kwi
ORANŻERIE KRÓLEWSKIE
19.04.2019 - 10.05.2019
20 Kwi
PLANETARIUM DLA DZIECI
20.04.2019 - 17.07.2019
24 Kwi
BALKAN TRAFIK FESTIVAL
24.04.2019 - 28.04.2019
24 Kwi
LES NUITS BOTANIQUE
24.04.2019 - 05.05.2019
25 Kwi
ART BRUSSELS
25.04.2019 - 28.04.2019
26 Kwi
I LOVE SCIENCE FESTIVAL
26.04.2019 - 28.04.2019
1 Maj
FÊTE DE L'IRIS
01.05.2019 - 05.05.2019
1 Maj
150 LAT TRAMWAJU BRUKSELSKIEGO
01.05.2019 - 05.05.2019

Współpraca

Statystyki

Użytkowników:
1788
Artykułów:
2767
Odsłon artykułów:
12936889

Licznik odwiedzin

9817358
DzisiajDzisiaj714
WczorajWczoraj514
Ten tydzieńTen tydzień1240
Ten miesiącTen miesiąc1375
Wszystkie dniWszystkie dni9817358
Zalogowani użytkownicy 0
Goście 9